Pałac Branickich
Pałac Branickich stanowi dziś architektoniczną wizytówkę miasta. Jego historia sięga XVI wieku, kiedy ówcześni właściciele Białegostoku – Wiesiołowscy wybudowali w tym miejscu swoją siedzibę.
 
Najnowsze badania historyczne wskazują, że nie był to zamek obronny a jedynie dwór. Właściwy początek wielkiego założenia rezydencjonalnego związany jest z rodem Branickich herbu Gryf. W latach 90. XVII w. ówczesny wojewoda podlaski - Stefan Mikołaj Branicki (16..-1709), zlecił Tylmanowi z Gameren przebudowę białostockiego dworu, w efekcie której powstał okazały barokowy pałac z paradnym dziedzińcem i dwiema oficynami po bokach. Okres jego największej świetności wiąże się z synem Stefana Mikołaja – hetmanem wielkim koronnym Janem Klemensem Branickim (1697-1771), który przez pięćdziesiąt lat rozbudowywał swoją rezydencję i ją upiększał. Pracowało dla niego wielu wybitnych ówczesnych architektów, inżynierów i rzeźbiarzy, między innymi Jan Zygmunt Deybel, Jan Henryk Klemm, Jakub Fontana, Pierre Ricaud de Tirregaille, Jan Chryzostom Redler. Należy podkreślić, że białostocki pałac nie miał na terenie Polski pierwowzorów (z wyjątkiem klatki schodowej wzorowanej na pałacu w Radzyniu Podlaskim) ani naśladowców.

Jeszcze za życia trzeciej żony hetmana, Izabeli z Poniatowskich Branickiej (1730-1808), spadkobiercy hetmana Potoccy sprzedali białostocki pałac królowi pruskiemu Fryderykowi Wilhelmowi III, który miał wejść w jego posiadanie po wygaśnięciu dożywocia Izabeli. W wyniku ustaleń traktatu zawartego w Tylży, król pruski odstąpił prawa do Białegostoku carowi Rosji Aleksandrowi I, który zamierzał urządzić w nim swą letnią rezydencję. W 1 ćw. XIX w. pałac był częściowo użytkowany przez urzędników rosyjskich, a w 1837 r., decyzją cara Mikołaja I, ulokowano w pałacu Instytut Panien Szlacheckich, który funkcjonował tu do 1915 r. Podczas I wojny światowej zajmowali go na przemian Niemcy i Rosjanie, którzy urządzali w nim swoje urzędy i postoje. W 1920 r. pałac był siedzibą Tymczasowego Komitetu Rewolucyjnego Polski. W okresie międzywojennym mieściły się tu urzędy administracji. Sukcesywnie, po śmierci Izabeli Branickiej, pałac był pozbawiany oryginalnego wyposażenia i wystroju, przebudowywany i przystosowany do potrzeb ich kolejnych właścicieli, a w czasach wojennych niszczony i plądrowany, aż do 1944r., kiedy  w znacznej części spłonął.

W 1945 r. podjęto decyzję o odbudowie pałacu ze względu na jego wyjątkowe znaczenie dla rozwoju miasta oraz dorobku polskiej kultury i sztuki. Niemal od razu przystąpiono do robót porządkowych, ale prace restauratorskie zakończono dopiero w 1960r. Zgodnie z pierwotnym założeniem pałac był odtwarzany na potrzeby Pałacu Kultury Ludowej, według projektu arch. Stanisława Bukowskiego. W roku 1950, pomimo jego sprzeciwów, zapadła decyzja o ulokowaniu w nim uczelni medycznej. Projekty adaptacyjne na cele uczelniane, po rocznym odsunięciu S. Bukowskiego, sporządzał inż. Andrzej Nitch.
Od tego czasu Pałac Branickich jest siedzibą Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku (do roku 2008 Akademii Medycznej w Białymstoku). Dzięki staraniom władz uczelni w ostatniej dekadzie przeprowadzono szereg prac budowlano-konserwatorskich, by pałac otrzymał właściwą sobie szatę i wygląd.